Zo krijgt het vorm

Het initiatief begon in een appartementencomplex waar veel 60-plussers bewust kozen voor een levensloopbestendige woning. Een bewoner bracht het idee mee na een inspirerend voorbeeld uit Amsterdam. Al snel bleek dat meer mensen hierover wilden meedenken.

Met ondersteuning van Buurkracht werd er een wijkbreed onderzoek uitgevoerd naar de behoeften op het gebied van zorg en welzijn. Bewoners stelden zelf een vragenlijst op en deze werden in de buurt verspreid en ook weer opgehaald. En dat zorgde ook weer voor waardevolle gesprekken aan de voordeur. Zo ontstond een goed beeld van de vragen, ideeën en kwaliteiten die al in de wijk aanwezig zijn.

Uit het onderzoek bleek dat bewoners zich sterk verbonden voelen met de Vogelwijk. Vrijwel iedereen wil er zo lang mogelijk blijven wonen. Dat vormt een stevige basis om samen verantwoordelijkheid te nemen voor de toekomst.

Wat dit losmaakte

De behoefte aan een zorgcoöperatie leeft vooral bij bewoners van achterin de 60 en 70+. Het onderzoek maakte ook zichtbaar dat zorg en welzijn veel meer omvatten dan ouderenzorg alleen. Ook mensen die te maken krijgen met een chronische ziekte, mantelzorg, een burn-out of een steeds digitalere samenleving zoeken manieren om elkaar te helpen.

Vanuit de wijk ontstonden ideeën voor een netwerk waarin bewoners ervaringen over ziekte en dementie delen, betere verbindingen tussen informele hulp en professionals, activiteiten die ontmoeting en beweging stimuleren en ondersteuning bij praktische regelvragen.

Het onderzoek werd daarmee meer dan een inventarisatie. Het werd het startpunt voor gezamenlijke actie: geen bewonersinitiatief náást de zorg, maar een initiatief rónd zorg en welzijn. Bewoners nemen zelf het initiatief en zoeken actief de samenwerking met professionals. Niet omdat de wijk de zorg moet overnemen, maar omdat zorg en welzijn beginnen in het dagelijks leven van mensen. Professionals sluiten daarop aan waar dat waarde toevoegt.

Waarom dit werkt

De kracht van de Vogelwijk zit vooral in het vertrekpunt. De beweging begint bij bewoners die verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leefomgeving. Van daaruit zoeken zij de samenwerking met professionals en organisaties. Zo vervaagt de grens tussen welzijn en zorg. Beide worden onderdeel van een gemeenschap waarin mensen elkaar kennen, naar elkaar omzien en samen oplossingen ontwikkelen. De bewoners bouwen stap voor stap aan deze gemeenschap.

Wat deze case bewijst

• Persoonlijke gesprekken brengen meer in beweging dan een enquête alleen;

• Als je de hele buurt betrekt bij een bewonersinitiatief, dan krijg je meer voor elkaar;

• Zorgzame gemeenschappen zorgen ervoor dat de mens centraal staat, dit vraagt ook om eigenaarschap van de bewoners;

• Startende initiatieven op het gebied van zorg en welzijn lopen tegen allerlei vragen en hordes aan. Goede ondersteuning is cruciaal voor (duurzaam) succes.