Bewoners werken aan meer zeggenschap over hoe zorggeld in hun buurt wordt ingezet, met als doel een sterkere gemeenschap en minder zorgafhankelijkheid.
De Liftkoffie werd een vast ritme. Spreekuren in de tuin – zoals Sinéad ze noemt – werden momenten waarop mensen elkaar troffen. Soms luchtig, soms wat zwaarder. Mensen kwamen elkaar tegen op straat, in de lift, bij het tuinhekje. Er ontstond ruimte voor wat er écht speelt.
Er miste nog één ding. En toen er een dak kwam – een gezamenlijke huiskamer – werd wat eerst toevallig was, langzaam structureel.
“Wij ontmoetten elkaar eigenlijk al op straat. Er was een gemeenschap in wording. Het enige wat nog ontbrak was een dak boven de gemeenschap.” – Sinéad Power, bewoner Middellaan
De gezamenlijke huiskamer werd het hart van de Middellaan. Een plek om te blijven, om terug te komen, om samen te zijn. Aan een grote tafel. Met pannen op het vuur. En stoelen die worden aangeschoven voor wie later binnenloopt.
Hier wordt samen gegeten. Mensen die elkaar in de hal misschien vluchtig groeten, zitten hier naast elkaar. En soms ontstaan gesprekken die je niet plant, maar die precies op dat moment nodig zijn. Hier worden gezichten verhalen en verhalen relaties.
Want wie regelmatig samenkomt, gaat delen. Niet alleen verhalen, maar ook wensen en zorgen. En juist daar wordt het interessant.
Bewoners begonnen patronen te zien. Ze merkten hoe gefragmenteerd de zorg in hun buurt is. Veel verschillende thuiszorgorganisaties. Veel gezichten. Die allemaal even een half uurtje bij iemand naar binnen gaan. Veel auto’s die komen en gaan. Voor professionals misschien logisch, maar verwarrend voor bewoners. Want wie kom ik tegen in de hal? Hoort deze persoon hier? Kent iemand mijn buurman eigenlijk wel?
Langzaam verschoof de gedachte van dit is onhandig naar een andere vraag: kan dat niet slimmer? Niet méér zorg, maar anders georganiseerd.
Wat als al die losse halve uurtjes bij elkaar zouden worden opgeteld? Wat als dat geen stoet van wisselende gezichten zou betekenen, maar één of twee vaste mensen in de buurt? Mensen die bewoners leren kennen. Die zien hoe het écht gaat. Die merken wanneer iemand achteruitgaat of juist opbloeit. Geen anonieme zorg die binnenkomt en weer vertrekt, maar nabijheid en herkenning en continuïteit.
Het was geen uitgewerkt plan. En ook geen beleidsvoorstel. Maar een logische gedachte, ontstaan vanuit betrokkenheid. Want als we elkaar hier toch al zien, waarom zouden we zorg dan niet net zo organiseren?
Die gedachte bleef niet hangen bij de zorg alleen. Slimmer organiseren ging óók over samenleven. De huiskamer laat zien wat er gebeurt als mensen elkaar echt ontmoeten. Als nabijheid een vertrekpunt is. Hier worden kleine signalen zichtbaar. Hier worden zorgen gedeeld voordat ze groot worden.
Dat vraagt om samenwerking die meebeweegt met wat hier groeit. Niet top-down of systeemgedreven, maar vanuit de praktijk van alledag. En zo worden de gesprekken aan de Middellaan werden met de jaren volwassener. Bewoners benoemden niet alleen wat schuurt, maar ook wat nodig is. Er ontstaat ruimte om samen te zoeken naar nieuwe vormen van samenwerking. Tussen bewoners, professionals en instituties.
In die beweging staat niet slechts één persoon centraal. Maar sommige mensen maken zichtbaar wat gemeenschap kan zijn. Zoals Sinéad. Altijd aanspreekbaar en altijd aanwezig. Niet omdat het moet, maar omdat ze ziet wat er nodig is. En omdat ze zich oprecht betrokken voelt.
Haar verhaal – als buur, verbinder én als mens – laat zien wat er gebeurt als aandacht geen functie is, maar een houding. Zoals ze zelf heel mooi zegt: “dit is van ons samen.”
De Middellaan laat zien dat gemeenschap niet ontstaat door beleid, maar door mensen. Mensen die blijven praten, blijven kijken en blijven vragen. Het laat zien wat er mogelijk wordt als bewoners zich niet terugtrekken, maar verantwoordelijkheid nemen.
En het confronteert ons met een grotere vraag: Hoe organiseren we zorg, welzijn en veiligheid zó dat ze aansluiten op gemeenschappen die al zorgen?
Als Participatiecoalitie sluiten we aan, niet om te sturen, maar om ruimte te maken voor deze beweging door zichtbaar te maken wat er mogelijk is en wat daarvoor nodig is. En ook om partijen bij elkaar te brengen die nodig zijn om lokale vragen niet tijdelijk, maar structureel te beantwoorden.
Samen verkennen hoe zeggenschap, samenwerking en financiering kunnen aansluiten bij wat hier groeit. De Middellaan is een prachtig voorbeeld. Een levend bewijs van het Land van Omzien, midden in de stad.
“Geef mensen een plek, geef ze een mooie keuken, zoals wij hier, en er komen hele mooie dingen uit.” – Benjamin Wessels, bewoner Middellaan
De partners binnen de Participatiecoalitie helpen je op weg. Niet door het over te nemen, maar door naast je te staan. Je kunt altijd contact opnemen.