In Rozenburg besloten vier jongeren het niet langer af te wachten. Amy, Devon, Jordan en Laura wilden meer ontmoeting en gezelligheid voor jongeren in het dorp. Op een manier die écht bij hen past. Geen opgelegd programma, geen vaste formats. Gewoon samenkomen, elkaar leren kennen en iets doen wat vanzelf klopt.
De activiteiten die ontstonden, waren eenvoudig maar doeltreffend:
gamen, samen eten, chillen. Geen zware programma’s. Juist daardoor voelden jongeren zich welkom en durfden ze aan te haken. Het initiatief groeide organisch. Niet omdat het moest, maar omdat het werkte.
Samen kan je meer dan je denkt.”
De kracht zat in het vertrouwen. Jongeren voelden zich serieus genomen en kregen zeggenschap over wat zij nodig vonden. Dat zorgde voor betrokkenheid, verantwoordelijkheid en continuïteit.
Het initiatief bleef niet onopgemerkt. Tijdens een werkbezoek ging Tweede Kamerlid Elke Slagt in gesprek met de jongeren en de betrokken organisaties. Er werd gesproken over wat er nodig is om bewoners - en zeker jongeren - daadwerkelijk ruimte te geven voor eigen initiatief.
“Niet lullen maar poetsen. Hou het simpel, werk met korte lijnen en vooral: doe het met plezier.”
Deze case laat zien wat er gebeurt als je eigenaarschap bij inwoners laat, in dit geval jongeren.
Niet beleid of structuren stonden centraal, maar nabijheid, vertrouwen en ruimte om gewoon te doen! Het resultaat is geen eenmalige activiteit, maar een beweging die gedragen wordt door de mensen zelf.
Jongeren nemen verantwoordelijkheid als ze vertrouwen krijgen
Nabijheid en eenvoud verlagen drempels
Ondersteuning werkt beter dan aansturing
Eigenaarschap zorgt voor duurzame betrokkenheid
Overal in het land laten mensen zien dat het anders kan. In buurten, dorpen en gemeenschappen waar zorg en welzijn weer van ons allemaal worden.
Wat gebeurt er als wonen, zorg en gemeenschap samenvallen?
In het Oostelijk Havengebied in Amsterdam groeiden buurtmaaltijden uit tot buurtcoöperatie De Eester.
